بالمآل

خودمون باورمون نمی‌شه ولی دیگه پست گذاشتنی رو باید گذاشت!

باری هر آنچه مربوط به دوره تیم ما بود تمام شده و حالا لازم می‌دونیم از همه‌ی دوستان دلسوز و اساتید محترم و الباقی دست‌اندرکاران عزیز که در این مسیر برای ما قدمی برداشتند تشکر کنیم؛ شهاب‌الدین محین، محمدهادی ستوده، فاطمه زرگرباشی، کیهان بهدین، یزدان بابازاده، عباس علیزاده، حمیدرضا اکبری، دوستان تیم 2016، امیرحسین موسوی، علی‌اکبر کاوه‌ای، محمدحسین بی‌نیاز، آقا شهرام و خلاصه هر دوست عزیز و بزرگواری که در این یک سال و اندی در کنار ما بود و اگر نامشون نیومده بر ما ببخشند.
و در آخر کیانا افضلی، دکتر حقی، دکتر خاکیان و آقای زینالی که در مدت جهانی بسی زحمت کشیدند.

ما که رفتنی شدیم و کار رو سپردیم به جَوونا ولی بعد این همه درگیر المپیاد بودن این تجربه رو از ما بشنوید؛ هر چیزی رو به اندازه‌ی خودش جدی بگیرید و یادتون نره هدف اصلی‌تون چی بوده که حالا این چیزا پیش روتون قرار گرفتند و حالا باید چه طور باشون رفتار کنید.

روز نخست چو دم رندی زدیم و عشق
شرط آن بود که جز ره این شیوه نسپریم

احتمالا رو این وبسایت دیگه فعالیت هماهنگ شده‌ای صورت نپذیره اما ما همچنان اگر کمکی از دستمون بربیاد دردسترس خواهیم بود و از مفید واقع شدن خرسند. (ایمیل‌های هممون هم که هست!)

نکته: حاشیه اون مرحله یک آزمایشی دومیه بود…. راست و چپ یکی در میون گزینه‌ی درست بود.

6 دیدگاه در “بالمآل”

  1. سلام
    دست همتون درد نکنه، براى همتون آرزوى موفقیت میکنم
    یه پیشنهاد؛ اگه حوصلشو داشتین همه سوالایى که طرح کردینو تو یه پى دى اف جمع کنین
    اگه حوصله بیشترى داشتین عم لطفن بر اساس موضوع مرتبشون هم بکنین:))
    مرسى!

پاسخ دادن به اکبر فن کوئل زاده لغو پاسخ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.


*